Tuesday, September 19, 2017

ഫ്രാങ്ക്ഫർട്ട്

രണ്ട് ദിവസത്തെ പണി തീർത്ത് തിരിച്ച് ലണ്ടനിലേക്കുള്ള വിമാനം കയറി. ഇടക്ക് വീണ് കിട്ടിയ വാരാന്ത്യം വേണ്ടവിധം ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ പറ്റിയോ? ബെൽജിയൻ വാസത്തിനിടെ നടക്കാതെ പോയ ജർമ്മൻ സന്ദർശനം ഇത്തവണയും നടന്നിട്ടില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. ഭക്ഷണം തേടി ഹോട്ടലിന് വെളിയിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ടതാണ് എന്റെ ഫ്രാങ്ക്ഫർട്ട്. ആദ്യമായി വിദേശത്ത് പോയപ്പോൾ എല്ലാ അവധി ദിനങ്ങളും കറങ്ങി നടക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എല്ലാ നഗരവും ഒരു പോലെ വിരസം എന്നൊരു വിലയിരുത്തലാണ്; അല്ലെങ്കിൽ മടിയാണ്. കൂറ്റൻ കെട്ടിടങ്ങളും മെട്രോകളും കുറേ ഫാസ്റ്റ്ഫുഡ് കടകളും. കെട്ടിടങ്ങളുടെ ആർക്കിടെക്ചർ മാത്രമാണ് മാറുന്നത്. അതു മാത്രമാണ് ഒരു ആകർഷണവും. അവയുടെ ഉള്ളിലുള്ള മനുഷ്യരെ പരിചയപ്പെടാത്തത് കൊണ്ട് തോന്നുന്നതുമാകാം. നഗരങ്ങളിൽ കാണാനുള്ളത് തിരക്ക് മാത്രമാണ്. ചിലയിടത്ത് കുറേ മ്യൂസിയങ്ങളും.

വിൻഡോ സീറ്റ് തന്നെ കിട്ടിയത് നന്നായി. ആൽപ്സിന്റെ പുറകിൽ മറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ സൂര്യൻ ആകാശത്ത് ചെഞ്ചായം പൂശി മനോഹരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇടക്കിടെ ഉയർന്ന് കാണുന്ന കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങൾ ആ ക്യാൻവാസിനെ കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കി. ഓരോ സന്ധ്യയും മനോഹരമാണ്, വ്യത്യസ്തവും. മനുഷ്യനിർമ്മിതമെങ്കിലും പുൽമേടുകളുടെ പച്ചപ്പിനിടെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങൾ നഗരത്തിലെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ പോലെ അരോചകമല്ല. ഏതോ യുദ്ധത്തിനായി ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന പടയാളികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഖലീസിയുടെ വ്യാളീവ്യൂഹത്തെ ആകാശത്ത് വെച്ച് തന്നെ ചിറകരിഞ്ഞിടാൻ പടവാളുയർത്തി നിൽക്കുന്ന പോരാളികൾ.

അസ്തമയത്തിന്റെ രക്തഛവിയാർന്ന സന്ധ്യ എല്ലാവർക്കും മനോഹരമാണോ? നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കണം.

പാസ്പോർട്ടിൽ സീല് കിട്ടുന്നതിൽ കവിഞ്ഞൊരു എക്സ്പ്ലോറിങ്ങ് മിക്ക നഗരങ്ങളിലും നടന്നിട്ടില്ല. ബ്രൂജും കൊറിയയും മാത്രമാണ് എടുത്ത് പറയാനുള്ളത്. ബ്രൂജിൽ സൈക്കിൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, കൊറിയയിൽ ട്രെക്കിങ് ഗ്രൂപ്പുകളും, പിന്നെ പേരോർമ്മയില്ലാത്ത കൊറിയക്കാരി ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചറും.

വിമാനം കുറച്ച് കൂടെ ഉയരത്ത് എത്തിയതോടെ കാറ്റാടികളുടെ എണ്ണം കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ജർമ്മനി എണ്ണ ഉപയോഗം കുറച്ച് മറ്റ് ഊർജ്ജസ്രോതസ്സുകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ നേർക്കാഴ്ച്ചയെന്നോണം. ഇത്രയും പോരാളികൾ ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ ഖലീസിയുടെ മാനസപുത്രർ ബുദ്ധിമുട്ടിലാവും. വിമാനത്തിന് താഴെ ആദ്യത്തെ മേഘക്കൂട്ടം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അസ്തമിക്കാൻ പോയ സൂര്യന് ഇപ്പോൾ നാലുമണിയുടെ തിളക്കം. എപ്പോഴും പടിഞ്ഞാറോട്ട് പറന്ന് കൊണ്ടിരുന്നാൽ ഒരിക്കലും രാത്രിയാകില്ല. ജൂൾസ് വേണിന്റെ ഫിലിയാസ് ഫോഗിന്റെ നേരെ എതിരായിരിക്കും അനുഭവം, തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം കണക്കിൽ പോകും.

അധികം വൈകാതെ പഞ്ഞിക്കെട്ട് പോലെ മേഘങ്ങൾ വന്ന് നിറഞ്ഞ് ഭൂമിയെ തടവിലാക്കും. ഇപ്പോൾ ജർമ്മൻ ആകാശമേഖല കടന്ന് ഫ്രാൻസിന്റെ മുകളിൽ എത്തിയിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ബെൽജിയം. ആകാശത്തിന് അതിരുകൾ വരച്ചതാരായിരിക്കും. മനുഷ്യൻ പറന്ന് തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അതൊരു പ്രശ്നം ആയിരുന്നില്ല. അതുപോലെ ഇനി എന്തൊക്കെ അതിരുകൾ വരാനുണ്ട്? വിമാനം കണ്ടുപിടിച്ച് രണ്ട് വർഷത്തിനുള്ളിൽ അതുവരെ ലോകം കണ്ടതിലേക്കും കൊടിയ യുദ്ധം നടന്നതിൽ അത്ഭുതമില്ല. അവയെ വെടിവെച്ചിടാൻ കെൽപുള്ള തോക്കുകൾ അന്ന് ഉ‌ണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ല‌. കുരങ്ങന്റെ കൈയ്യിൽ പൂമാല കിട്ടിയ പോലെ കിട്ടിയ വിദ്യ വെച്ച് സർവ്വനാശം വിതച്ചവരത്രേ നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ. എന്നിട്ടുമവർ ഡാർവ്വിന്റെ കുരങ്ങനെ തിരസ്കരിച്ചു.

കണ്ണടച്ച് തുറന്നപ്പോളേക്കും കടൽ കടന്നു. തെയിംസ് നദിയുടെ അഴിമുഖം കണ്ട് തുടങ്ങി. ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന കൊട്ടാരക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ, പേരുകേട്ട പാലങ്ങൾക്കടിയിലൂടെ നഗരത്തെ കീറി മുറിച്ച് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന തെയിംസ്. ഇന്ത്യയിലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ദൈവികസ്ഥാനത്തിന് വകുപ്പുണ്ട്‌. താഴെ കാണുന്ന പച്ച ചതുരങ്ങളിൽ ഒന്ന് ചെൽസിയുടെ ഹോം ഗ്രൗണ്ട് ആയിരിക്കണം. ലോർഡ്സും വിംബിൾഡണും അതിൽ കാണും. അകലെ നിന്ന് കാണുന്ന കാൽപനിക സൗന്ദര്യം അടുത്തെത്തുമ്പോൾ കെട്ടിടങ്ങളും ആൾത്തിരക്കും മാത്രമാകുന്നതെന്താ? വിംബിൾഡണിൽ ഒരു മാച്ച് കാണണമെങ്കിൽ എലിസബത്ത് രാജ്ഞിയുടെ പടം വെച്ച നോട്ട് കുറേ വേണ്ടി വരും. അതിനെ ഗാന്ധിജിയാക്കി മാറ്റുന്ന മനക്കണക്ക് കൂടെയാകുമ്പോൾ വിരക്തിയാണ് എളുപ്പം. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് എലിസബത്ത് രാജ്ഞി ട്രക്ക് ഡ്രൈവറായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പുള്ളിക്കാരി ഗാന്ധിജിയെ പരിചയപ്പെട്ട് കാണുമോ എന്തോ. ഏതായാലും ഇവർ രണ്ടുപേരുമാണ് ഇപ്പോളത്തെ ഉദരനിമിത്തം.

ലാന്റ് ചെയ്തു. ഇനി സെക്യൂരിറ്റി, ബാഗേജ്, ഹീത്രോ എക്സ്പ്രസ്, പാഡിങ്ടൺ, ലിവർപൂൾ, ഇപ്സ്വിച്ച്... ലൈഫ്.

Saturday, March 28, 2015

രണ്ട് സ്വപ്നങ്ങളുടെ കഥ

മിനിയാന്ന് രാത്രി എന്റെ ക്യാമെറ നിലത്ത് വീണ് കേടായതായി സ്വപ്നം കണ്ടു. രാവിലെ എണീറ്റപ്പോൾ അങ്ങനൊരു സ്വപ്നമേ എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ ഏതോ മലയുടെ മുകളിൽ വെച്ച് ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ക്യാമെറയുടെ സ്ക്രീൻ പൊട്ടിയിരിക്കുന്നു. അപ്പളാ ഓർത്തത്, ഇതിന്നലെ പൊട്ടിയതാണല്ലോന്ന്..!

ഭാഗ്യത്തിന് രാവിലെ നോക്കിയപ്പൊ ക്യാമെറക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല.

ചോദ്യം ഇതാണ്. ഇന്നലെ പകലത്തെ എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ലാത്ത സ്വപ്നം രാത്രീലത്തെ സ്വപ്നത്തിന് എങ്ങനെ ഓർമ്മ വന്നു? ഇനി രണ്ടു സ്വപ്നങ്ങളും ഇന്നലെ തന്നെയായിരിക്കുമോ കണ്ടത്.. എന്റെ മനസെന്നോട് കള്ളം പറയാൻ തുടങ്ങിയോ?

ബോണസ് ചോദ്യം: ഇന്നലത്തെ സ്വപ്നത്തിൽ ഞാനേത് മലയുടെ മുകളിലായിരുന്നു?

Tuesday, March 24, 2015

ദൃശ്യങ്ങൾ

ചെറുപ്പത്തിൽ വായ്മൊഴിയായി കേൾക്കുന്ന കഥകളിൽ ഞാനെനിക്ക് പരിചയമുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ എഴുതിച്ചേർക്കുമായിരുന്നു. ടിവിയും ഇന്റർനെറ്റും ചിത്രങ്ങൾ സഹിതം കഥ പറയുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഒരു പക്ഷേ കുട്ടികൾക്ക് ഇങ്ങനെ സ്വയം എഡിറ്റിങ്ങ് നിർവ്വഹിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരിക്കും. ഓർമ്മയിലുള്ള രണ്ട് കഥകൾ ഇവിടെ കുറിച്ചിടുന്നു.

ഓണം:
ഒന്നാം ക്ലാസിൽ വെച്ച് മഹാബലിയെ വാമനൻ ചവിട്ടി താഴ്ത്തിയ കഥ പറഞ്ഞ് തന്ന ദേവകി ടീച്ചറെ എനിക്ക് നേരിട്ട് പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ ഇത്ര വിശദമായി പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് സംഭവം നടന്നത് ടീച്ചർ കണ്ടു കാണും എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അവരുടെ വീടിന്റെ മുൻപിലുള്ള വളവിൽ വെച്ച് മഹാഭാരതം സീരിയലിലെ രാജാവിന്റെ ആടയാഭരണങ്ങളൊക്കെ അണിഞ്ഞ മഹാബലിയെ ബാലരമയിലെ മുനികുമാരന്റെ വേഷത്തിൽ വന്ന വാമനൻ ചവിട്ടി താഴ്ത്തുന്ന ദൃശ്യം അങ്ങനെ എന്റെ മനസിൽ പതിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും അവരുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ നേരിൽ കണ്ട ഓർമ്മയെന്ന പോലെ ആ രംഗം മനസിൽ വരും.

ചിത:
ജ്യേഷ്ഠന്റെ ചിതയിലേക്ക് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠത്തിയമ്മയെ നിർബന്ധപൂർവം വലിച്ചിഴക്കുന്നത് കണ്ടതിന്റെ ഓർമ്മകളാണ് രാജാറാം മോഹൻ റോയിയെ സതിക്കെതിരെ പോരാടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചതത്രേ. ഏത് ക്ലാസിലാണ് ഇത് പഠിച്ചതെന്നോർമ്മയില്ല. ഏതായാലും അച്ചാച്ചനെ ദഹിപ്പിച്ചതാണ് അന്നുവരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു ശവദാഹം. പറമ്പിന്റെ മൂലയിൽ ചിതയെരിയുന്നത് തെക്ക് വശത്തെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് നോക്കിക്കണ്ട അഞ്ചുവയസ്സുകാരന് സംഭവിച്ചതെന്താണെന്ന് മനസിലായിരുന്നോ എന്തോ; പിന്നീടാരൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച് തന്നിരിക്കണം. ടീച്ചർ കഥ പറയുമ്പോൾ എന്റെ മനസിൽ രാജാറാം മോഹൻ റോയ് നിസ്സഹായനായി ആ വരാന്തയിലിരുന്ന് തേങ്ങുകയായിരുന്നു.